روز کارگر و روز معلم را گرامی بداریم-جبهه ی دموکراتیک ایران

۱۱ اردیبهشت مصادف با اول ماه می روز جهانی کارگر است.این روز فرصتی است تا کارگران گرد هم ایند و مطالبات خود را را فریاد بزنند.در ایران این روز برای کارگران ارزش حیاتی دارد. زیرا این طبقه ی زحمتکش نه تنها از داشتن دستمزد عادلانه بر خوردار نیستندو کارفرمای دولتی و خصوصی حقوق و شخصیت ان ها را لگد مال می کند،بلکه استثمارگران حکومتی ان ها را از داشتن سندیکا و اتحادیه محروم کرده و نمایندگانشان را به زندان انداخته است.به راستی که کارگر از جان خود مایه می گذارد تا بتواند نانی بخور و نمیر فراهم کند. پس اگر به این اصل عقلانی باور داشته باشیم که هر کس مالک کار خویش است ،چرا جان مایه ی کارگر در ایران تا این اندازه بی ارزش است؟کارگران نه تنها می بایست از دستمزد عادلانه برخوردار باشند بلکه داشتن سندیکا و برخورداری از سهام  در کارخانه های بزرگ و مالکیت کار و ارزش افزوده بر ان و استفاده از اموزش،بهداشت و بیمه از حقوق اولیه ی ان ها می باشد. سرمایه داری حکومتی در ایران و سرمایه داری بدون ضابطه که کارگران را از حق بیمه محروم می کند و به بهانه های گوناگون ان ها را از کار اخراج می نماید نه تنها به این طبقه ی زحمتکش ظلم می کند بلکه کشور را از تولید و ثروت محروم می نماید. کدام دولت  غیر حق گرا و غیر  دموکرات مثل حکومت اسلامی  است که بپذیرد به حقوق اساسی کارگران تن بدهد؟ کدام کارفرما یا سرمایه داری دولتی به سبک جمهوری اسلامی است که باور کند کارگر نیز انسان است و از جان خود مایه می گذارد تا چرخ تولیدو اقتصاد را بگرداند؟هر گاه چنین نگرشی در مورد شخصیت کارگران وجود نداشته باشد و ان ها را چون شیئ در نظر بیاورند،حاصل ان همین روابط ظالمانه ی حاکم بر بازار و اقتصاد خواهد بود که شاهد ان هستیم. هرگاه به لحاظ نگرش و تعهد به اصول انسانی و حقوق بین الملل پذیرفتیم که گارگر انسان شریفی است که از جان مایه می گذارد، در ان صورت این اصل انسانی و حقوقی را نیز خواهیم پذیرفت که کارگران باید در مالکیت و سود حاصل از دست رنج خود شریک شوندو حق تشکیل اتحادیه و سندیکا و حتا پارلمان برای دفاع از حقوق اساسی خود را داشته باشند. یکی از بدبختی های بشر در عصر مدرن این است که پارلمان ها و مراکز مهم تصمیم گیری همواره در دست کسانی بوده است که از درد و رنج کارگران  نا اگاه بوده اند و متاسفانه به لحاظ ضوابط اداری این امکان وجود نداشته که کارگران خود در چنین مراکز مهم تصمیم گیرنده  حضور داشته باشند.این ظلم در ایران اسلامی مضاعف است و دست اندرکارانی که از راه اقتصاد دلالی به مراکز قدرت دست یافته اند برای بی اعتبار ساختن خواسته های اصیل کارگران ابراز داشته اند که خدا نیز کارگر است!؟اگر این لوث کردن امر کارگری به زعم ان ها  درست باشد باید از ان ها پرسیده شود که ایا خدا نیز برای سیر کردن شکم خود و تامین یک زندگی ابرومندانه صبح تا شب عرق می ریزد؟ایا خدا نیز برای داشتن سندیکا یا تشکل مستقل کارگری توسط سردمداران رژیم اسلامی به زندان می افتد؟ایا خدا نیز چندین ماه است که حقوق خود را دریافت نکرده است؟ ایا خدا نیز هر روز به یک بهانه از کار اخراج می شود؟ایا بازی با کلمات درد و رنج کارگران را تسکین می دهد؟به باور ما کارگران که موثرترین و زحمت کش ترین طبقه ی جامعه هستند باید از بهره مند ترین ان ها نیز باشند. به همین دلیل از خواسته های به حق کارگران مظلوم جهان به ویژه کارگران تحت ستم مضاعف کشور خود دفاع کرده و اعلام می داریم در یک حکومت دموکراتیک و در یک دموکراسی تمام عیار ،کارگران طبقه ی ممتاز به حساب خواهند امد. نه در حکومت هایی که امور سیاسی و اقتصادی ان ها بر دلالی و تن پروری استوار است. ما نیز از کارگران ایران می خواهیم که برای رسیدن به حقوق اساسی خود متحد شوند و اطمینان داشته باشند که ازادی خواهان در مقابل تجاوزگران دلال مسلک و به راستی زالو صفت از ان ها حمایت می کنند.                                                                                                                   فرهنگیان ایران نیز روز ۱۲ اردیبهشت که روز شهادت یکی از فرهنگیان در دهه ی چهل است را گرامی می دارند. فرهنگیان زحمت کش نیز از حقوق مسلم خود محروم مانده و در یک هفته ی اخیر دست به اعتصابات سراسری زده اند.به راستی که ننگ بر حکومتی که تا این اندازه فرهنگیان را مورد ظلم و بی احترامی قرار داده و نمایندگان ان ها را به زندان می اندازد. کدام حکومت مردمی و دموکرات است که دست به چنین اقدامات سبک سرانه بزند؟ جز حکومت زورمندان و مردم ستیزان که جز منافع خود به چیزی نمی اندیشند؟ گرامی باد کوشش های به حق فرهنگیان ایران زمین برای دست یابی به حقوق اساسی خود.                                                                                                                                  جا دارد از تشدید مبارزات دانشجویان پا به پای کارگران وفرهنگیان یاد کنیم که برای ازادی دوستان خود به ویژه دانشجویان دربند پلی تکنیک دست به پیکاری بزرگ زده و خواهان ازادی دوستان و همکلاسی های خود هستند.  شک نداریم که دانشگاه پلی تکنیک بار دیگر در این رابطه نیز پیش قدم خواهد شد.این در حالی است که حکومت گران با راه اندازی نمایش انتخابات استصوابی در تلاش هستند تا افکار عمومی را از خواسته های به حق کارگران،فرهنگیان و دانشجویان و زنان منحرف سازند. چه کسی است که نداند حکومت دلال مسلک ایدئولوژیک به نمایندگان واقعی زنان،کارگران،دانشجویان،فرهنگیان،اقوام و احزاب مستقل، اجازه ی حضور در رقابت های انتخاباتی نمی دهد و نمی توان از کاندیدایی که با دخالت استصوابی بر سر کار امده است هیچ مطالبه ی جدی و دموکراتیک داشت؟راه رسیدن به حقوق اساسی را جنبش های فعال و مستقل اجتماعی مشخص کرده اند و در این راستا از طریق پیکار مردمی و دموکراتیک و تقویت بنیان های تشکیلاتی و مدنی گام به گام به پیش رفته و حکومت گران را وادار به عقب نشینی می نمایند. کارگران،دانشجویان،زنان،فرهنگیان،اقوام و احزاب مستقل سیاسی و فعالین حقوق بشری به دلیل این که حکومت از حضور نمایندگان واقعی ان ها در انتخابات جلو گیری می کند،هیچ تعلق خاطری به کاندیداهای حکومتد ندارند و از طریق مبارزات مدنی و تظاهرات خیابانی و تشکیل سندیکا و اتحادیه های ازاد ،حقوق خود را مطالبه خواهند کرد.                                              زنده باد ازادی-گسسته باد زنجیر استبداد-برقرار باد دموکراسی-جبهه ی دموکراتیک ایران/۱۰/اردیبهشت/۱۳۸۸/خورشیدی